Projekt RTS AMLA w sprawie metodologii oceny i klasyfikacji ryzyka inherentnego i rezydualnego podmiotu zobowiązanego z sektora niefinansowego (poprzedni wpis), mimo iż jego adresatem nie są podmioty zobowiązane, lecz organy nadzoru, jest ciekawy z kilku powodów. 

Po pierwsze, pokazuje, jak AMLA wyobraża sobie modelową zgodność podmiotu zobowiązanego z przepisami AML/CFT/TFS (pytania ankietowe).

Po drugie, wskazuje kierunek, w jaki zmierzać będzie egzekwowanie pełnej zgodności z przepisami od każdego podmiotu zobowiązanego (regularne samodonosy do organu nadzoru w celu typowania do kontroli). 

Po trzecie, pozwala zrozumieć, jak należy rozumieć pojęcie "deregulacji" w EU.

Po czwarte, dokument rozwiewa wszelkie wątpliwości (jeśli ktoś je jeszcze miał) co do kierunku - 10 lipca 2027 r. nie nastąpi bynajmniej żadna niewinna "harmonizacja przepisów na poziomie unijnym"; w tym dniu rozpocznie się proces dochodzenia do 100% szczelności systemu AML, który zmiecie z rynku EU wszystkich "niedostatecznie zgodnych", także tych całkowicie nieistotnych z punktu widzenia procederu prania pieniędzy czy finansowania terroryzmu. AMLA tego bynajmniej nie ukrywa: Wprowadzenie solidnego, zharmonizowanego podejścia do egzekwowania przepisów ma duże znaczenie, ponieważ raporty z wzajemnej oceny sporządzone przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) oraz Moneyval wskazują, że ramy nadzoru nad sektorem niefinansowym w państwach członkowskich UE są rozdrobnione i w dużej mierze nieskuteczne. Podważa to integralność systemu finansowego UE.  

Każdy powód zasługuje na rozwinięcie (pojawią się w kolejnych wpisach).